Osoby anankastyczne szukają obiektywnie aprobowanej formy wyrażania agresji i nadają temu nawet pewną wartość. Stąd biorą się fanatycy wszelkich możliwych idei, którzy nieubłagalnie, bezkompromisowo, no i bezwzględnie walczą przeciwko czemuś, czy to w sprawach moralności czy religii, popędów czy higieny. Agresja jest wówczas z całym przekonaniem kierowana już nie przeciwko samemu sobie, jak u osób z depresją, lecz przeciw czemuś, co daje przekonanie walki o słuszną sprawę.
Osoby ananakstyczne w religii mają skłonność do dogmatyzmu i ortodoksji oraz związanej z tym nietolerancji wobec innych wyznań. Wyobrażenie Boga to u nich często wizerunek surowego i mściwego Boga, żądającego bezwarunkowego posłuszeństwa. Ich Bóg ma cechy patriarchalne. Ulegają jednak również często przekonaniom pogańskim i magicznym; silnie oddziałują na nie ryty i ceremonie, które często są dla nich ważniejsze niż sama wiara. Idea absolucji, czyli odpustu, który można uzyskać w zamian za pieniądze, mogła narodzić się tylko w umysłach owładniętych przymusem. Osoby anankastyczne bardzo często są też uzależnione od instytucji, reguł i zasad, a wypełniając je skrupulatnie i mechanicznie, czynią je bezsensownymi.
Zapraszam do osłuchania najnowszego podcastu.