Mojżesz jest jedną z najbardziej pasjonujących postaci w historii zbawienia. Człowiek o wielkich kontrastach, który łączy w sobie blaski i cienie. Przeżył na sobie wielkie sukcesy jak i straszliwe porażki. Jego oblicze zostało oświetlone światłem Horebu, lecz jednocześnie żył w mroku własnej samotności. Wybuchowy i cierpliwy. Człowiek ognia, ale wahał się stojąc przed skałą w Meriba. Olbrzym na glinianych nogach.

Jego życie było długim i żmudnym procesem. Miał wyprowadzić Naród Wybrany z niewoli Egipskiej i wprowadzić do Ziemi Obiecanej. Do Kanaanu jednak nie doszedł. Dlaczego Bóg nie pozwolił wejść Mojżeszowi do upragnionego celu?

Adonai obiecał Abrahamowi, że jego potomkowie odziedziczą Kanaan, a ta stanie się dla nich domem – Ziemią Obiecaną. Bóg spełnia swoją obietnicę, powołując Jozuego, który wprowadza Naród Wybrany do krainy „mleka i miodu”. Izraelczycy mogą się rozgaszczać w Kanaanie. W końcu nie są bezdomni.

A co z Mojżeszem? Przecież on dźwigał na swoich barkach cały ten naród o „twardym karku”? Jak wiele musiał wycierpieć przez niego. Raz chcieli go nawet ukamienować. Dlaczego powołany przez Boga nie wchodzi do Kanaanu? Ponieważ to nie była jego Ziemia Obiecana. Pan wybrał sobie tego wrażliwca po przejściach, aby On sam był Ziemią Obiecaną Mojżesza. To sam Stwórca był jego Obietnicą: JA BĘDĘ Z TOBĄ! Mojżesz nie odnalazł swojego domu ani w Egipcie, ani u Madianitów, ani na pustyni, ani w Kanaanie. Mojżesz odnalazł swój dom w Bogu.

Pełnię swojej Ziemi Obiecanej Mojżesz nie ujrzał na Górze Horeb ani w Nebo, gdzie został pochowany, lecz na Górze Tabor, gdzie przemienił się Syn Boga żywego. To tam, razem z Eliaszem, zbieg z ziemi Madian zobaczył spełnienie wszelkich obietnic Adonai. Bo ludzie oczyszczeni przez cierpienie, ukojenie odnajdują tylko w Bogu i Tam mają swój dom, a każda inna ojczyzna jest dla nich obcą ziemią. Mojżesz na Górze Tabor zobaczył żywą Obietnicę: EMMANUEL’a – Boga, który JEST z nami.

Nikodem